Μπήκει η Γρηγόρτς στου καφινίου και τουν ρώτσαν που χάθκει. Κι τς' λέει ότι απουβραδείς ήχι ξιαντιρέψ ένα μπαμπάτσκου λαγό. Σήμηρα του προυί πήγα κι τουν πιρίμινα στου πέρασμα να τουν τφικίσου εικί που τουν πιρίμινα μούρθει να χέσω κι παράτσα του τφέκ για να του κάνου. Έκανα μιά στίβα και πήγα παραδίπλα λιγάκ' σκόνου του πατσί μ κι βλέπου του λαγό να έρχιτει ντουγρού απάνουμ' κι λέου αφού δεν έφτανα του τφέκ να κλείσου τα πουδάριαμ κι να τουν πιάσου. Κι τουν λέν' οι άλνι, τουν τσάκουσις; Λέει η Μήτσους όχι ρε πιδιά δεν τουν έπιασα αλλά μέκανι ένα σκούπισμα σούπερ!
Σ'ένα χουριό στν εποχή της χούντας οι πιρσότιρ ήταν αριστιροί...
δε κουτούσαν να κρίν όμους γιατί παραμόνιβι η χουρφύλακας
κι όπιους έκρινι τουν μπουζούριαζαν κι ζ Μακρόνσου...
Ένας στέλν του πιδί τ να πάι να πάρ μι του κουβά νιρό
απ ντ πουτίστρα για να πουτίς τα μλάρια.... παέν η μκρός κι
βαζ του κουβά μέσα για να γιουμόςς.... Ικίν τν ώρα
έρχιτι απ που πάνουτ η χουρουφύλακας... περν
του κουβά κι πιν νιρό....
Φουνάζ η μκρός ντ πατέρα τ....
Πατέρα η χουρουφύλακας ίπιε νιρό απ του κουβά...
Καν να πουτίσου τα μλάρια ;;;;;;;;;
Μπαίν’ η μπάρμπας σπίτ’, μι
σκουμένου του ενα χέρ’ ντίπ σιαπάν!…
-Γνιέκα… βόθα μι να ξιαλλάξου!…
-Κατέβα του χέρι σ’ αβρέ!…
-Δέ μπουρώ!…
-Γιατι… τι έπαθι του χέρι σ;…
-Να μαρή… πήρα ενα βιάγκρα…
κι μι σκάλουσι στου λιμό!…
Στα παλιά καλά χρόνια όταν όλη η οικογένεια κοιμόταν στρωματσάδα , ο ένας φυσικά δίπλα στον άλλο, γίνεται ο εξής διάλογος, ξεκινώντας προφανώς από τον τελευταίο δεξιά ( τα ονόματα τυχαία) : - Ρε Γιώρ, μη γκντάς ρε δε μπουρώ να κοιμθώ. - Δε γκντώ ιγω ρε, η Μήτσους γκντάει. - Είσι λουλός; Ούτε ιγω γκντώ ρε, η Βαγγέλς γκντάει. - Μη κρέντι ρε, χαμένα ζντράνια. Η πατέρας μας γκντάει ντ μάνα κι γκντιούμαστι ούλνοι.
Δυο φίλ απ τ Τσιφλίκ, κίνσαν να παν μι του αυτουκίνητου
ζν Αθήνα.
Οπους απ λέτε πάϊναν, όξου απ τν Αθήνα, παράμασαν κατά λάθους έναν πιζό, που πιρνούσι του δρόμου μι τα πουδάρια.
Οι Τσιφλικιώτις σταματούν, κατιβαίν, τουν κταζν απου λιγάκ, κι ίστιρα ξικνούν παλι.
Στου μιταξύ πλακών η αστινουμία, πυρουσβιστική, ασθινουφόρα κι προυσπαθούν να τουν συνιφέρν τουν τραυματία.
Μόλις αυτός ψιλου συνέρχιτι, τουν ρουτάει η νουματάρχης αν ξιέρ ποιός τουν παράμασι..
Μήπως ξέρετε κύριε ποιός σας χτύπησε με το αυτοκίνητο;
Τι να σας πω κύριε αστυνομικέ... δεν έχω καταλάβει και πολλά... όμως πιστεύω ότι αυτοί που με χτύπησαν ήταν Γερμανοί,
απλουγιέτι η χτυπμένους.
Πως το καταλάβατε αυτό κύριε;
Μήπως είδατε τις πινακίδες του αυτοκινήτου;
τουν ρουτάει η χουρουφύλακας..
Οχι κύριε, δεν είδα πινακίδες, αλλά όταν ήρθαν από πάνω μου μου είπαν : Ας φλάουσαν......
Ζντ ταβέρνα του χοριού γίρεψι ένας αμελέτητα.
Τι είνι γιαγιά τ αμελέτητα;
Οι μπουνταλάδις πιδούδι μ.
Κι γιατί γιαγιά τα λιέν μπουνταλάδις;
Γιατί πιδούδι μ ούλου απ όξου απ ντ τρύπα κάθουντι
Έναν κιρό ήταν ένα παράνομου ζευγάρ κι έδουκαν ραντιβού στα μουλουχτά απού πις απ του νικρουταφείου...
Η άντρας πάει πιο νουρίς και ξιρουστάλιαζι ...
Απ όνταν κι έρνταν η μαντάμ μι τα τακούνια στου πλακόστρωτου ακούγνταν σα πέταλα...
Όμως επειδή ήταν παράνομο του ραντιβού αυτός κιούτιψι μην ίνι κάπιους μι άλογου κι τοιν δγει... κι μιά κρύβνταν μια κοίταζι...
Μόλις ξιφάνκι ότι ήταν η τζαπιρδώνα ησύχασι κι απ τν λαχτάρα τ ντ λέει... ισί είσι Καλιόπημ κι σι πέρασα για μλάρ ;;;;;
