ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ (νοσταλγώντας το παρελθόν)

ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ  
(νοσταλγώντας το παρελθόν)

Είναι το μέρος που ηρεμεί τις σκέψεις μας.
Το μέρος που μεγάλωσες πάντα θα είναι το πιο αγαπημένο σου γιατί μέσα σε αυτό ζουν οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο. Εκείνο το μέρος που πάντα θα σου θυμίζει περασμένες -άσχημες ή όμορφες- στιγμές. Στιγμές που μέσα σε αυτό το περιβάλλον έζησες από μικρό παιδί, μεγάλωσες κι έγινες ο άνθρωπος που είσαι σήμερα.

Εκεί που πρωτοπερπάτησες, που έτρεξες και μάτωσες, παίζοντας με τους φίλους σου. Εκεί που πήγες σχολείο πρωτάκι, με την καινούρια σου σάκα και τα πρώτα σου τετράδια, όλο χαρά με απίστευτες παιδικές αναμνήσεις. Εκεί που όταν έγινες έφηβος πρωτοσκίρτησε η καρδούλα σου και βγήκες το πρώτο σου ραντεβού. Εκεί που πήγαινες ντροπαλά και διστακτικά στα αξέχαστα εκείνα πάρτι, με βερμούτ και πορτοκαλάδα.
Ένα πικ απ στη γωνία να παίζει ασταμάτητα μπλουζ, με την αγωνία και το τρακ να βρεις τρόπο να χορέψεις με το κορίτσι ή το αγόρι αντίστοιχα που σου άρεσε. Αγνές εποχές. Αγόρια και κορίτσια, συμμαθητές και πάνω απ' όλα φίλοι. Χωρίς κινητά, χωρίς facebook, χωρίς ανταγωνισμό και κακία. Τότε που όταν έλεγες "τα φτιάξαμε" ήσουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Όσα κι αν ανασύρεις από τη μνήμη σου θα είναι τόσο λίγα μπροστά σ' αυτά που έζησες!

Δυστυχώς όμως τα χρόνια περνούν γρήγορα.
Μπορεί να έφυγες είτε για σπουδές, είτε για δουλειά, είτε για άλλους πιο προσωπικούς λόγους, όμως πάντα θα γυρνάς πίσω σε αυτό. Θα γυρνάς γιατί σε αυτό ανήκεις πραγματικά. Μπορεί κάποιες φορές να μην υποστηρίζεις αυτή την άποψη, όμως πάντα θα σε δένει κάτι πολύ προσωπικό και σημαντικό.

Ίσως είναι μια λογική έλξη, ίσως είναι μοιραίο ή ίσως κάτι πιο συγκεκριμένο. Πάντα θα μετράς αντίστροφα τον χρόνο για να πας πίσω σε αυτό. Πάντα θα το αποχωρίζεσαι με δάκρυα και ποτέ δε θα το λησμονείς. Θα το αναζητάς και θα σε αναζητάει. Όπως η Πηνελόπη περίμενε με τόση ανυπομονησία για χρόνια τον Οδυσσέα, έτσι και το πατρικό σου στο χωριό μένει εκεί να σε περιμένει.

VIDEO TΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ...

Οι πιο αγαπημένοι σου φίλοι και συμμαθητές κάθε που γυρνάς είναι εκεί και σε περιμένουν. Φίλοι παιδικοί και καρδιακοί που μαζί έχετε ζήσει τις πιο όμορφες στιγμές που έμειναν για πάντα χαραγμένες μέσα σας. Στιγμές αστείες, δύσκολες, με γέλια και κλάματα που δε θα τις αντάλλαζες με τίποτα στον κόσμο. Ίσα-ίσα που πολλές φορές τις αναπολείς και βουρκώνεις.

Το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής σου κρύβεται σε αυτό το μέρος κι όχι εκεί που ζεις τώρα πια. Ό,τι αγαπάς βρίσκεται εκεί! Οι άνθρωποι, οι πλατείες, τα βουνά, τα γύρω χωριά, η γειτονιά, η πανέμορφη φύση με το καθαρό περιβάλλον και τον πιο φρέσκο αέρα.

Οι πλατείες και οι χωμάτινοι δρόμοι που κάποτε έτρεχες, γελούσες κι έπαιζες μπάλα με τους φίλους, τώρα έχουν ερημώσει κι εσύ κάθε που γυρνάς, προσπαθείς να τους δώσεις λίγη ζωή. Γιατί πλέον η νεολαία δε βγαίνει έξω να παίξει, να γελάσει και να φωνάξει, αλλά αντίθετα μένει μέσα στο σπίτι παρέα με τα ηλεκτρονικά παιγνίδια για συντροφιά. Με ένα κινητό στο χέρι σπαταλούν τον χρόνο τους άσκοπα. Δυστυχώς κάποιες συνήθειες άλλαξαν, όμως εσύ χαίρεσαι που έζησες τις πιο φυσιολογικές και τις πιο όμορφες εποχές.

Εκείνο το μέρος είναι μοναδικό για εσένα και πάντα θα είναι. Θα ανήκει στο πιο γραφικό μέρος της καρδιάς σου κι όποιες χώρες και πόλεις αν γυρίσεις, όσο πολιτισμό γνωστό κι άγνωστο αν γνωρίσεις, όσες φωτογραφίες κι αν τραβήξεις, όσο κόσμο κι αν συναντήσεις, πάντα το χωριό σου θα αναπολείς και πάντα αυτό θα αγαπάς περισσότερο. Όλη σου η ζωή κι οι θύμισες είναι αυτό. Όλες σου οι περιπέτειες είναι αυτό. Όλοι σου οι άνθρωποι είναι εκεί.

Υπάρχουν κι αυτές οι περίεργες ώρες και στιγμές στη ζωή σου που θέλεις να τα μαζέψεις όλα και να γυρίσεις πίσω, αλλά δυστυχώς δεν μπορείς. Πάντα θα προσπαθείς να βρεις λίγο κενό χρόνο, ένα Σαββατοκύριακο, έστω και μια ημέρα για να το επισκεφθείς. Πάντα θα επιθυμείς να γυρνάς σε αυτό και να νιώθεις όπως παλιά, να περπατάς στους αγαπημένους σου δρόμους και να εξερευνείς τοπία ξανά και ξανά, μήπως και θυμηθείς τις στιγμές που έζησες αλλά δεν υπάρχουν πια. Ακόμη και χειμώνας να είναι εσύ πάντα θα θέλεις να βγεις στους δρόμους για να αναπολήσεις και να νοιώσεις την παγωμένη ανάσα σου, όπως τότε, που έτρεμες από το κρύο αλλά δεν ήθελες να γυρίσεις στο σπίτι γιατί οι φίλοι σου ήταν εκεί.
Είναι αναμνήσεις από εκείνα τα περασμένα που σε σημάδεψαν. Αναμνήσεις που δεν θα καταλάβουν ποτέ οι μόνιμοι κάτοικοι των χωριών μας. Έτσι κι αλλιώς αυτοί δεν μας θέλουν... Μας θεωρούν "ξένους" επειδή για κάποιο λόγο φύγαμε όλοι μας από το χωριό. Μας αναζητούν μόνο τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές για να ενισχύσουμε οικονομικά τα μαγαζιά τους.

Εσύ όμως γυρνάς στο χωριό σου, αναπνέεις όσο περισσότερο αέρα μπορείς για να το χορτάσεις κι έπειτα φεύγεις ξανά. Νοερά ή κι αληθινά.
Τις σκέψεις μου αυτές θα τις κατανοήσουν μόνον αυτοί που λείπουν αρκετά χρόνια απ' το χωριό. Το κάθε χωριό.

Πρόκειται να γίνει αρχαιολογική έρευνα οπότε τα ανασκαφικά πορίσματα θα μας πληροφορήσουν για την απαρχή κατοίκησης της περιοχής μας.
Όμως με βάση την προφορική παράδοση και κάποια ιστορικά γεγονότα φαίνεται ότι οι πρώτοι απο τους σημερινούς κατοίκους έφθασαν εδώ στα τέλη του 8ου αιώνα από διάφορες ελληνικές περιοχές και κυρίως από την Ήπειρο, τη Θεσσαλία και τη Δυτική Μακεδονία μετά από διωγμούς.
Οι περισσότεροι απ' αυτούς ήταν βλαχόφωνοι με άκρως ελληνική συνείδηση. Δεν διέφεραν κατά πολύ στα ήθη και τα έθιμα (μεταξύ τους) έτσι που στη νέα τους πατρίδα δεν αντιμετώπισαν προβλήματα προσαρμογής.
Στα χρόνια που ακολούθησαν και μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 22 τη συνθήκη της Λωζάνης του '23 και την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή προσφυγικές οικογένειες από τη Θράκη, τον Πόντο, την Μικρά Ασία και αλλού. Οι πρόσφυγες έφεραν το δικός τους πολιτισμό, τις γνώσεις τους, συμβίωσαν με τους πρώτους οικιστές και δημιούργησαν τη σημερινή σύνθεση του πληθυσμού.

Η λαϊκή αρχιτεκτονική παράδοση της περιοχής μας δεν διαφέρει από την γενική Βορειοελλαδίτικη αν και ελάχιστα παραδοσιακά σπίτια έχουν διασωθεί.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΟΣ-ΜΑΘΑΙΝΩ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΟΥ
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΠΟΤΑΜΟ ΣΕΡΡΩΝ

TAXIDIOTHS

Και κανέναν να μην έχεις, έχεις πάντα τον αδερφό σου

Και κανέναν να μην έχεις, έχεις πάντα τον αδερφό σου  



  



Θα είναι εκεί όταν όλοι σε απογοητεύσουν. Ακόμα κι αν όλοι σε φτύσουν, ο αδερφός σου θα είναι εκεί. Δεν έχει καμία σημασία αν δεν τα πηγαίνατε καλά, αν καβγαδίζατε ή αν πλακωνόσασταν στο ξύλο όταν ήσασταν μικροί. Δεν έχει επίσης καμιά σημασία αν έχετε διάφορα ηλικίας και γούστων. Το αδέρφι σου είναι ο μοναδικός άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο των επτάμισι δισεκατομμυρίων που εκτός απ’ τους γονείς σου μοιράζεστε τους ίδιους δεσμούς αίματος. Όχι πως αυτό έχει απόλυτη σημασία, γιατί ακόμη και το αίμα να μη σας έδενε, σας δένουν οι αναμνήσεις. Μεγαλώσατε κάτω απ’ την ίδια στέγη, φάγατε το ίδιο φαγητό της γιαγιάς και το ίδιο χάλια φαγητό της μαμάς. Έχετε τις ίδιες καταβολές και τα ίδια βιώματα. Ακούσατε τις ίδιες κατσάδες όταν ήσασταν άτακτοι και πιθανότατα και τις ίδιες επιβραβεύσεις. Όταν φοβόσασταν τα βράδια που βροντούσε βρήκατε καταφύγιο ο ένας στον άλλο κι όταν η ερωτική απογοήτευση χτύπησε την πόρτα, στον αδερφό σου έτρεξες να τα πεις. Μπορεί να σας χωρίζουν λίγα χρόνια, μπορεί να σας χωρίζει και μια δεκαετία. Αν είναι κοντά σου σε ηλικία, θα έχετε περίπου τον ίδιο κύκλο και τις ίδιες γνωριμίες. Θα σταθεί η αφορμή για να γνωρίσεις τους φίλους του και αυτός τις φίλες σου. Αν τα χρόνια που σας χωρίζουν είναι πολλά, εκεί μπορεί να σου μάθει πώς σκέφτεται μια ολόκληρη γενιά, διαφορετική απ’ τη δική σου. Ανάλογα με την κατάσταση μπορεί να γίνει ο σωματοφύλακάς σου, ο φίλος σου, ο εξομολογητής σου κι ο συνένοχός σου στο έγκλημα. Ξέρει πώς σκέφτονται οι άντρες και θα σε συμβουλεύσει κατάλληλα. Θα σε μαλώσει όταν κάνεις πάλι τις συνηθισμένες σου βλακείες και θα απειλήσει να σπάσει τα μούτρα του μαλάκα που σε πλήγωσε. Εξαιτίας του ξέρεις το αντρικό μυαλό λίγο καλύτερα κι εξαιτίας σου έχει μάθει πώς να φέρεται σωστά στις κοπέλες που περνάνε απ’ τη ζωή του. Μπορεί πολλές φορές να βρίσκεστε στο ίδιο σπίτι και να μη μιλάτε καθόλου, να παίρνει τα πράγματά σου χωρίς να σε ρωτήσει κι αφού έχεις φάει τον κόσμο να τα βρεις να σου πετάει ένα «Α, εγώ το έχω». Να θέλεις να τον σκοτώσεις 24 ώρες το 24ωρο, αλλά και πάλι να μη θες γιατί μετά ποιον θα πειράζεις και θα ενοχλείς; Να σας λένε όλοι ότι μοιάζετε κι εσείς να σηκώνετε επιδεικτικά το φρύδι. Ακόμα κι αυτό καρμπόν έχει βγει. Θα είναι πάντα λιγάκι πιο σοβαρός από εσένα. Ίσως να μη μιλάει πολύ κι ορισμένες φορές να είναι τόσο κακόκεφος που να απαντάει σε όλα με ένα «αφού είσαι ηλίθια». Είσαι σίγουρη, όμως, πως πάνω του μπορείς να βασιστείς απόλυτα. Από όλους τους άντρες που θα περάσουν απ’ τη ζωή σου, εκείνος θα είναι ο καλύτερος κι αυτός που θα μείνει με βεβαιότητα μέχρι το τέλος. Να κάνεις πράγματα με τον αδερφό σου και να περνάτε όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε μαζί. Έχει πολλά να σε διδάξει κι εσύ το ίδιο. Έχετε επίσης μια ζωή μπροστά σας να μάθετε ο ένας τον άλλον κι ακόμα κι αν έχετε να ιδωθείτε καιρό, αυτό δεν μπαίνει ποτέ εμπόδιο ανάμεσα στα αδέρφια. Όπως και να ‘χει, να ξέρεις πως είσαι πολύ τυχερή που είσαι κοπέλα με άντρα αδερφό. 


Συντάκτης: Κωνσταντίνα Αποστολάκη 
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Η μαμά της μαμάς της κόρης

Η μαμά της μαμάς της κόρης

Ένα τροφαντό, ζαρωμένο, ροζ κοριτσάκι άνοιγε για πρώτη φορά τα ματάκια του στο φως της ημέρας και έπαιρνε την πρώτη της ανάσα, αφήνοντας το οξυγόνο να κάψει τους πνεύμονες και να την κάνει να κλάψει για πρώτη φορά. Κάποια άγνωστα χέρια την άρπαξαν και την έβαλαν να ακουμπήσει σε ένα σώμα που ανέδυε μια γνωστή μυρωδιά και παλλόταν με ένα επίσης γνώριμο καρδιακό παλμό. Άκουγε μια φωνή τρεμάμενη, αλλά απίσης γνωστή, μόνο που τώρα ακούστηκε πιο καθαρή και όχι σαν μέσα από άδειο τενεκέ.

Η ίδια εμπειρία του τοκετού βιώνεται κατά τον ίδιο τρόπο εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Ο βιολογικός κύκλος της ζωής αενάως επαναλαμβάνεται με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Το κοριτσάκι γίνεται γυναίκα, μετά μαμά, το κοριτσάκι της γίνεται μαμά με τη σειρά της και η ίδια γίνεται μαμά της μάμας. Η ίδια γυναίκα κάποτε γέννησε, βίωσε την μητρότητα και μεταλλάχτηκε μέσα από αυτήν για να γίνει στο τέλος η ίδια γιαγιά.

..... και τότε ολοκληρώθηκε η μετάλλαξη!

Μόνο αυτή ξέρει....

πώς να ταϊσει το μωρό
πώς να κρατήσει το μωρό
πώς να κοιμίσει το μωρό
πώς να το ρέψει
πώς να το ντύσει

Μόνο αυτή ξέρει...

πότε πεινάει
πότε νυστάζει
πότε διψάει

Μόνο αυτή ξέρει...

αν κρυώνει
αν πονούν τα δόντια του

Μόνο αυτή...

θα το κουνήσει ανηλεώς μέχρι να αποκοιμηθεί
θα το ντύσει τόσο ώστε να βγάλει την μπέμπελη
θα το στουμπώσει μέχρι να καταπιεί και την τελευταία σταγόνα γάλα
θα το κρατήσει αγκαλιά μέχρι να τσιρίξει απο ασφυξία
θα του γελά μέσα στη μούρη και θα του κάνει τις γελοίες γκριμάτσες της

Γιατί;
Γιατί του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου!!

Και όταν μεγαλώσει το μωρό;

Μόνο αυτή ξέρει...

ότι δύο και τρία γλυκά την ημέρα δεν βλάπτουν το παιδί
ότι τα πολλά παιχνίδια το κάνουν ευτυχισμένο
ότι η τηλεόραση το βοηθά να μιλήσει και ότι το κρατά χαρούμενα απασχολημένο
ότι το διαρκές "ναι" και κανένα "όχι" δεν θα το πληγώσουν ποτέ
ότι η ανάληψη μικρών ευθυνών (πχ. το μάζεμα των παιχνιδιών του) είναι εκ του περισσού, εξάλλου είναι πολύ "μικρό ακόμη μωρέ"
ότι με τα πολλά, ακριβά και επώνυμα ρούχα το παιδί αντιμετωπίζεται ως κάτι ξεχωριστό από τον περίγυρο.

Γιατί;
Γιατί του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου!!

Και όταν μεγαλώσει κι άλλο το μωρό;

Μόνο αυτή ξέρει....

να σου πει να μαζέψεις την κακομαθημένη κόρη σου,
που θέλει να κάνει τατού,
που δεν μαζεύει τα πράγματά της,
που ντύνεται σαν λέτσος
που έβαψε τα μαλλιά της ροζ
που δεν τηλεφωνεί στη γιαγιά της

Γιατί;
Γιατί του παιδιού μου το παιδί είναι δύο φορές παιδί μου μεν, αλλά εσύ είσαι η μάνα του και βγάλε το φίδι από την τρύπα!!

Μην ανησυχείς! Ο κύκλος της ζωής θα συνεχίσει να γυρίζει και η κασέτα να παίζει ξανά και ξανά χωρίς έλεος.

Και όταν η κόρη σου γίνει μαμά και εσύ η μαμά της μαμάς της δικής της κόρης, θα μεταλλαχτείς σε γιαγιά που θα τα ξέρει... ΟΛΑ!

ΠΗΓΗ http://www.brightsideofmom.gr/happy-family/oikogeneia-kai-sxeseis/itemlist/user/661-lenafili

Η μαμά δεν λειτουργεί λόγω απεργίας!

Η μαμά δεν λειτουργεί λόγω απεργίας!

Η μαμά είχε βαρεθεί να μαζεύει ό,τι άφηναν πίσω τους τα λατρεμένα της παιδιά, δύο κόρες και ένας γιος, ο Θεός να τα έχει καλά. Λερωμένα πιάτα από το τραπέζι, τα κομοδίνα τους, ακόμη και στα κρεβάτια τους, βρώμικα ρούχα, πεταμένα παντού παπούτσια, παιχνίδια, βιβλία κλπ κλπ. Όταν αποφάσισε να κατέβει σε απεργία και να σταματήσει κάθε δραστηριότητα σχετική με το νοικοκυριό, τα παιδιά της αντιλήφθησαν ότι κάτι συνέβαινε στο σπίτι μετά από δύο ημέρες, όταν πρόσεξαν για πρώτη φορά την ανακοίνωση στην πόρτα του ψυγείου: "Η μαμά δεν λειτουργεί λόγω απεργίας! Προσοχή! Καλείται το προσωπικό ασφαλείας να αναλάβει καθήκοντα!"

"Προσωπικό ασφαλείας;;; τι είναι αυτό; και η μαμά κάνει απεργία; δηλαδή;" κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία, σήκωσαν με αδιαφορία τους ώμους τους και κάθισαν στο τραπέζι να φάνε το βραδινό τους εν μέσω πειραγμάτων και αλληλοκαρπαζιών. Δεν πρόσεξαν ότι τα πιάτα τους δεν περιείχαν μοσχομυριστό φαγητό, αλλά απομεινάρια από μουλιασμένα δημητριακά. «Μπλιάχ, τι είναι αυτό;» είπαν σπρώχνοντας τα πιάτα από μπροστά τους. «Α, νομίζω ότι αυτό είναι το πρωινό σας αγάπες μου» είπε τάχα αδιάφορα ενώ δάγκωνε ένα μήλο και απομακρύνθηκε με ένα χαμογελάκι αλά Τζοκόντα.

Το επόμενο πρωί τα παιδιά της μαμάς δεν βρήκαν ούτε τις φρεσκοσιδερωμένες φόρμες τους, ούτε τα παπούτσια στις παπουτσοθήκες τους, ούτε τις τσάντες τους έτοιμες για το σχολείο, ούτε τα δημητριακά τους, τα φρέσκα δηλαδή, γιατί τα χθεσινοβραδινά ήταν ακόμη εκεί μαζί με τα αποφάγια από τις πίτσες που παρήγγειλε ο μπαμπάς. Κάτι δεν πάει καλά...

Η μαμά – όμορφη, χτενισμένη και περιποιημένη - τους καλημέρισε με ένα ζεστό φιλί, έφτιαξε τον καφέ της και άνοιξε το ραδιόφωνο. Η φωνή του εκφωνητή ακούστηκε ζεστή και παιχνιδιάρικη καθώς ενημέρωνε τον αγουροξυπνημένο κόσμο για τα νέα της ημέρας:

«Συνεχίζεται για τρίτη μέρα η απεργία των μαμάδων. Ως γνωστόν το "Ανώτατο Συνδικάτο των Μαμάδων" αποφάσισε μετά από θυελλώδη συνεδρίαση την εξαγγελία τριήμερης καθολικής απεργίας των μελών του και αποχή αυτών από τα καθήκοντα της καθαριότητας και τακτοποίησης του σπιτιού, της περιποίησης των μελών της οικογενείας και της υποχρέωσης «στέκομαι σούζα και κερί αναμμένο» προς έγκαιρη ικανοποίηση όλων των αναγκών για καθαρά ρούχα, φαγητό, συμμαζεμένο δωμάτιο, τακτοποιημένα παιχνίδια κ.ο.κ. των παιδιών τους.

Μεταξύ άλλων το βασικό αίτημα τους είναι η αύξηση του ελεύθερου, προσωπικού χρόνου τους κατά 5%. Σύμφωνα πάντα με τις μαμάδες η αδιάκοπη και μεγάλης έντασης ενασχόληση τους με το νοικοκυριό και την άνευ όρων ικανοποίηση των απαιτήσεων των παιδιών τους, τις εξαντλεί σωματικά και ψυχολογικά, με συνέπεια οι προσφερόμενες υπηρεσίες τους να φθίνουν διαρκώς ποιοτικώς, αλλά και οι ίδιες να εμφανίζουν εικόνα εγκατάλειψης, μιζέριας, χαμηλής αυτοεκτίμησης και υπερκόπωσης, με ανάλογες φυσικά επιπτώσεις και στην ψυχολογία ακόμη και των ίδιων τους των παιδιών.

Αυτό για το οποίο αγωνίζονται είναι να αναλάβουν υπεύθυνα πια τα παιδιά τους τις δικές τους μικρές – σύμφωνα με τα λεγόμενα των μαμάδων – υποχρεώσεις τους και να είναι συνεπείς ως προς αυτές. Τοποθέτηση των πιάτων τους μετά το φαγητό στο πλυντήριο πιάτων, μάζεμα των ρούχων τους και τοποθέτηση των λερωμένων στο καλάθι των άπλυτων, μάζεμα των παιχνιδιών και των παπουτσιών τους, είναι τα βασικά που ζητούν οι μαμάδες. Με την ανάληψη μικρών καθηκόντων από πλευράς των παιδιών το "Ανώτατο Συνδικάτο των Μαμάδων" πιστεύει ότι οι μαμάδες θα έχουν πια λίγο χρόνο και για τις ίδιες, ώστε να ξεκουράζονται, να ανανεώνονται, πράγμα το οποίο θα αναβαθμίσει αυτομάτως και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών τους προς τα παιδιά και το σπίτι τους.

Η ικανοποίηση των αιτημάτων τους προσκρούει στο Υπουργείο Ανατροφής του Παιδιού, η ηγεσία του οποίου δεν δείχνει καμία πρόθεση ούτε καν να ξεκινήσει διάλογο με τις απεργούς. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει το νόμο απαρέγκλιτα για όλους και χωρίς αστερίσκους. Χαρακτήρισε δε τα αιτήματα των μαμάδων εκτός πραγματικότητας.

Με έγγραφό του το "Ανώτατο Συνδικάτο των Μαμάδων" ζήτησε να συναντηθεί με την Ηγεσία του Υπουργείου. Εφόσον γίνει δεκτό το αίτημα τους, προτείνουν να αναστείλουν τις κινητοποιήσεις τους και να ξεκινήσει διάλογος μέχρι να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. Πάντως, ο υπουργός απέρριψε ως προσχηματική τη συγκεκριμένη πρόταση των μαμάδων για διάλογο. Αυτό και μόνο, λέει η πρόεδρος του Συνδικάτου, δείχνει ότι το γενικότερο κυβερνητικό σχέδιο «είναι να απαξιώσει πλήρως τη θέση και το ρόλο των μαμάδων».

Οι νεότερες πληροφορίες αναφέρουν ότι η απάντηση από την πλευρά των απεργών θα είναι δυναμική μια και αυτή τη στιγμή το Συνδικάτο αποφασίζει νέες κυλιόμενες 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις και οι απανταχού μαμάδες να συνεχίσουν να απέχουν από όλα τα καθήκοντα τους. Με ενδιαφέρον αναμένεται η αντίδραση του υπουργείου και της κυβέρνησης».

Τα παιδιά άκουγαν την είδηση, καθώς χαλάρωναν οι μύες τους προσώπου αφήνοντας το σαγόνι να πέσει με κατάπληξη, ενώ το μάτι τους είχε κάτι από «την κάτσαμε την βάρκα παίδες». Κοίταξαν τη μαμά, που ομολογουμένως σήμερα ήταν πολύ περιποιημένη, όμορφη και δεν χασμουριόταν, προφανώς είχε κοιμηθεί νωρίς – αφού δεν είχε κάνει καμιά δουλειά – και είχε χορτάσει ύπνο. Τα φίλησε, τα αγκάλιασε με θέρμη, τους ίσιαξε τα ρούχα που βρήκαν και φόρεσαν μόνα τους, τους σκούπισε με μια τρυφερή κίνηση το μουστάκι από το γάλα που έβαλαν μόνα τους και ήπιαν. Περίεργο πραγματικά! Και πρωτόγνωρο! Δεν τους φώναξε, δεν είχε μούτρα, ήταν ήρεμη και γλυκιά... Πόσο τους άρεσε... Ας γινόταν να ήταν έτσι κάθε πρωί....

Ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν λοιπόν... θα ζητούσαν από τη Γενική Συνομοσπονδία των Παιδιών να απαιτήσει από το Υπουργείο να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα των απεργών μαμάδων. Θέλανε τη μαμά τους χαρούμενη και θα αγωνίζονταν γι΄ αυτό, ακόμη και εάν έπρεπε να αναλάβουν μερικές, μικρές υποχρεώσεις. Εξάλλου η ανταμοιβή τους θα ήταν ανεκτίμητης αξίας, το χαμένο χαμόγελο της μαμάς τους και το φωτεινό πρόσωπό της ....

ΠΗΓΗ http://www.brightsideofmom.gr/mamma-mia/themata/mom-2-mom/itemlist/user/661-lenafili

Αγορομάνα ή καλομάνα; (cliché…)

Αγορομάνα ή καλομάνα; (cliché…)

«Της καλομάνας το παιδί, το πρώτο να 'ναι κόρη» έλεγε ο θυμόσοφος λαός μας. Ο λόγος είναι προφανής. Για να μην στεναχωριέται η τσούπρα που δεν έφερε στον κόσμο λεβέντη διάδοχο για τον αγαπημένο της. Από την άλλη, η αγορομάνα με καμάρι έλεγε και λέει, ότι τα φέρνει βόλτα μια χαρά με τόσους άντρες μέσα στο σπίτι. Κορίτσια, αγόρια στη σειρά λοιπόν και οι μανάδες να επιχειρηματολογούν τι προτιμούν περισσότερο. Και κάπου στη μέση, όσες έχουν και απ΄τα δυο.

 Μυστήριο τρένο οι γυναίκες... Είναι να μην συνηθίσουν κάτι. Κάνουν ένα γιο, κάνουν και δεύτερο γιο και μετά λένε με καμάρι «αν έκανα τρίτο παιδί, πάλι γιο θα έκανα». Κάνουν δύο κόρες και αυτομάτως δε θέλουν γιο, γιατί όλο γυναίκες στο σπίτι συνεννοούνται μια χαρά, «στα όπα όπα τον έχουμε τον μπαμπά μας».

Οι γυναίκες με τα παιδιά είναι όπως ακριβώς και με την οδήγηση. Άμα συνηθίσουν με μια μάρκα, δεν την αλλάζουν που να τους χαρίσουν την τελευταία Ferrari με τον Χιου Τζακμαν μέσα για δώρο. Θέλουν το ίδιο αμάξι, με ελάχιστες διαφορές. Παίρνουν το ίδιο σταυρουδάκι για τον καθρέφτη. Κοτσάρουν το ίδιο CD του Ρέμου. Παρκάρουν στην ίδια θέση... ωιμέ είναι πιασμένη! Άντε μετά να παρκάρουν σε άλλη, έστω και αν είναι σα γήπεδο. Άστα να πάνε... Μη τους αλλάζεις τις παραμέτρους σου λέω... Ε, λοιπόν έτσι είναι και με τα παιδιά.

Σκάει το πρώτο, αγοράκι, 1-0. Αρχίζουν τα παντελονάκια, παπουτσάκια, αγορίστικα παιχνίδια, σπάϊντερμαν στον γαλάζιο τοίχο, μπάλα ποδοσφαίρου και τα λοιπά. Τί άντρας που θα γίνεις εσύ και τι καρδιές θα κάψεις! Να τη και η δεύτερη εγκυμοσύνη. Που να αλλάζουμε τώρα, χρώμα στον τοίχο, έχουμε και τόσα ρούχα να χρησιμοποιήσουμε στο δεύτερο παιδί, να βγει αγοράκι να κάνει παρέα στον πρώτο κανακάρη μας. Και επειδή το να κάθεται πάνω σε ανοιχτά ψαλίδια, είναι λίγο μπανάλ, googlαρει «θέλω να κάνω αγόρι» και οι «επιστημονικές» λύσεις με φαγητά και ροφήματα πέφτουν βροχή. Ώσπου ο γυναικολόγος της επιβεβαιώνει τον δεύτερο γιο και ο αγών λαμβάνει τέλος με σκορ 2-0 υπέρ των αρρένων. Έρχεται το δεύτερο αγοράκι σπίτι, και όλα πλέον είναι μια χαρά. Η μανούλα έχει πείρα πια και δεν σηκώνει και κουβέντα – βέβαια ούτε στο πρώτο παιδί σήκωνε. Τώρα όμως ξέρει από δική της, κατά δική της εμπειρία. Είναι αγορομάνα και της πηγαίνει. Ξέρει τι θέλουν τα αγόρια της, βρε! Δίνει στον νέο το όνομα του μπαμπά της και έτσι οι δυο παππούδες είναι ευτυχισμένοι both.

Θυμάμαι μια φορά η αγαπημένη μας κουμπάρα που έχει 2 αγοράκια, ήρθε σπίτι την ώρα που θα έβαζε η γυναίκα μου την μικρή για μπάνιο και προσφέρθηκε να βοηθήσει. Αρχίζουν λοιπόν το μπανάκι και η κουμπάρα έψαχνε να βρει τσουτσούνι για να πλύνει! Μπερδεύτηκε, έλεγε με καμάρι, από την συνήθεια! Αγορομάνα με τη βούλα!

Κάπως έτσι πάνω κάτω είναι και οι μανάδες με τα δυο κορίτσια. Τι χαρά να μπαίνει σε πολυκαταστηματα για παιδιά και να βλέπει 4 διαδρόμους για κοριτσάκια. Επιλογές ατελείωτες. Χρώματα, σχέδια, η χαρά της καλομάνας. Να τους φτιάξει τα κοτσιδάκια, να τους βάλει τα κοκαλάκια και να βγαίνουν και οι 3 μαζί για βόλτα, η μαμά και οι μικρές κυρίες της. Και πόσο περιποιούμαστε τον μπαμπά. Έχουμε τον μπαμπά μας άρχοντα! Όχι μόνο ένα νερό στα γεράματά του αλλά ολόκληρες κανάτες! Με δυο κόρες θα 'χουμε μόνιμα χαρές στο σπίτι. Ούτε στρατό ούτε τίποτε. Οι γιαγιάδες καλυμμένες με τα δυο ονόματα, έχουν υπό την προστασία τους από μία εγγόνα και όλα καλά. Ο μπαμπάς βέβαια, πάει για ψώνια και κουβαλάει τρεις σακούλες σερβιέτες. Όταν όμως έρθει η ώρα η καλή, θα ανεβεί 2 φορές τα σκαλιά τις εκκλησίας συνοδεύοντας τις κόρες του.

Αυτά είναι τα δυο ισχυρά δίπολα, μόνο γιοι ή μόνο κόρες. Σπάνια τους περνά από το μυαλό τι όμορφα που είναι να έχεις και αγόρια και κορίτσια. Πόσο πιο ευχάριστος πονοκέφαλος μέσα στην πολυπλοκότητά του είναι το σχήμα με ένα και ένα. Και πόσο πιο ισορροπημένη είναι η συμβίωση μέσα στο σπίτι.

Βέβαια όλα τα παραπάνω ίσως απλώς να είναι μια κλισέ μακαρονάδα. Πιθανότατα ναι. Είναι πιθανό δηλαδή αρκετές μαμάδες να διαβάζουν τις γραμμές αυτές και να σκέφτονται πώς γίνεται να υπάρχουν τόσο παρωχημένες αντιλήψεις, περιγραφές και κατηγοριοποιήσεις. Και να αρχίσουν να μου πετάνε, γόβες, τσάντες, χρησιμοποιημένες πάνες και λοιπά μικροαντικείμενα. Τι να κάνουμε βρε κορίτσια; Μας δίνετε αρκετό υλικό κι ας μην το καταλαβαίνετε.

Δεν είναι κακό να κάνετε κλισέ πράγματα πού και πού. Όλοι κάνουμε. Και οι άντρες ειδικά, πάρα πολλά– όπως το όνειρο να πάει κανείς την κόρη στην εκκλησία! Το ίδιο κάνετε και εσείς, με τη σκέψη σας, με την πράξη σας. Δεν είναι κακό, λέμε. Εν τέλει είναι γλυκό. Εμάς μας αρέσει να σας παρατηρούμε κι ας μην καταλαβαίνουμε πάντα. Άλλωστε δουλειά μας δεν είναι να σας καταλάβουμε αλλά να σας αγαπάμε.

Και να σας κάνουμε και παιδάκια, αγοράκια ή κοριτσάκια. (cliché...).

ΠΗΓΗ  http://www.brightsideofmom.gr/daddy-cool/itemlist/user/672-theboss